Kody statusu HTTP

To lista referencyjna kodów statusu HTTP od 100 do 599, obejmująca pięć klas zdefiniowanych w RFC 9110: informacyjne, sukces, przekierowanie, błąd klienta i błąd serwera. Przy każdym kodzie widać jego nazwę i krótki opis, a pole wyszukiwania filtruje listę w miarę pisania, dopasowując do numeru kodu, nazwy i tekstu opisu.

Co znajduje się na liście?

Wszystkie kody zarejestrowane w RFC 9110, plus kilka szeroko używanych dodatków, które nigdy nie trafiły do podstawowej specyfikacji, ale stale pojawiają się w prawdziwych API: 418 (żart “I’m a teapot” z RFC 2324), 429 (przekroczony limit zapytań) i 451 (niedostępne z powodów prawnych). Wpisz “404”, “not found” albo “gateway”, a pasujące wiersze zostaną widoczne, reszta się ukryje, więc nie trzeba przewijać pięciu klas kodów, żeby znaleźć ten właściwy. Każdy wiersz ma też własny link: dopisz #419 do adresu strony, a trafisz prosto do tego kodu.

Co oznaczają nieoficjalne kody, takie jak 419 i 420?

Część kodów pochodzi z konkretnego frameworka lub serwera, a nie z RFC. Lista oznacza je etykietą “Nieoficjalny”. Kod HTTP 419 (Page Expired) zwraca Laravel, gdy token CSRF wysłany z formularzem nie pasuje już do sesji. Zwykle to znak, że sesja wygasła, kiedy strona była otwarta. Błąd HTTP 420 (Enhance Your Calm) to odpowiedź, którą dawne API wyszukiwania i trendów Twittera wysyłało klientom przekraczającym limit zapytań. Standardowym kodem w takiej sytuacji jest 429. Spring Framework używał też 420 dla Method Failure, obecnie przestarzałego. Do tego dochodzą dwa kody nginx: 444 zamyka połączenie bez żadnej odpowiedzi, a 499 znaczy, że klient rozłączył się, zanim serwer skończył. Oba zobaczysz w logach serwera, nie w przeglądarce. Jest jeszcze 599, którego niektóre proxy używają przy przekroczeniu czasu połączenia sieciowego.

Czy potrzebne jest połączenie z internetem?

Nie. Lista to statyczne dane renderowane bezpośrednio na stronie, przy wczytaniu ani przy wyszukiwaniu nic nie jest pobierane z serwera. To też oznacza, że wyszukiwanie działa natychmiast, bez żadnego zapytania w tle podczas filtrowania.

Kiedy się to przydaje?

Wtedy, gdy debugujesz odpowiedź API i nie pamiętasz, czy 422 znaczy to samo co 400, albo gdy zastanawiasz się, czy przekierowanie powinno zwrócić 301, 302 czy 308 i potrzebujesz przypomnienia, czym się różnią. Przydaje się też przy rzadziej spotykanych kodach, których nie warto zapamiętywać na pamięć, jak 409 (konflikt), 416 (zakres niemożliwy do spełnienia), czy przy rozróżnieniu między 502 (błędna brama) a 503 (usługa niedostępna). Więcej szczegółów o każdym z nich, wraz z metodami i nagłówkami, które zwykle się z nim wiążą, znajdziesz w dokumentacji kodów statusu HTTP na MDN.

Pięć klas daje szybką pierwszą orientację w każdej odpowiedzi, jeszcze zanim sprawdzisz dokładny numer. Kod zaczynający się od 2 oznacza, że zapytanie się powiodło, 3 oznacza konieczność podążenia za przekierowaniem, 4 oznacza, że coś było nie tak z samym zapytaniem, a 5 oznacza, że zawiódł serwer. Dlatego serwery, przeglądarki i klienty API często rozgałęziają logikę już na podstawie samej pierwszej cyfry, i warto wyrobić sobie ten nawyk, nawet jeśli ostatecznie potrzebny jest konkretny kod. Nie trzeba być programistą, żeby to się przydało: sporo zwykłych stron błędów pokazuje gołą liczbę, a ta lista zamienia ją w zdanie napisane po ludzku.